போர் ஒடுங்கும் புகழ் ஒடுங்காது

“உன் பேர் என்ன?”

“ஸ்பில்மேன்”

“ஸ்பில்மேன், உருசியா நெருங்கி வந்துவிட்டது. போர் முடியப் போகிறது கொஞ்சம் பொறுத்துக் கொள்” என்று ஆறுதல் கூறி உணவும் அளிக்கிறான். இறுதிக் காட்சியில், உருசியா படையிடம் சிக்கி சிறைக் கைதியாக அமர்ந்திருக்கும் அதே ஜெர்மானிய அதிகாரி, அவ்வழியாக மீண்டு நாடு செல்லும் யூத வயலின் வித்துவான் ஒருவரைக் கண்டு, ‘உனக்கு ஸ்பில்மேனைத் தெரியுமா’ எனக் கேட்க, அவன் நன்கு தெரியும் என்பான்.

“அப்படியானால் அவனிடம் நான் இங்கு சிறைப்பட்டிருப்பதைச் சொல். நான் அவனைக் காப்பாற்றியிருக்கிறேன். என்னை வந்து காப்பாற்றச் சொல்”, என மன்றாடுவான்.

“உன் பெயர் என்ன?”, வயலின் வித்துவான். ‘ஹோசன்ஃபெல்ட்’ என அவன் சொல்வது நமக்குக் கேட்கும், ஆனால் பேசிக் கொண்டே நடக்கும் அந்த வயலின் வித்துவான் ஒன்றும் புரியாமல் மீண்டும் கேட்க, அவனைச் சொல்ல விடாமல் ஓர் உருசிய அதிகாரி அடித்து இழுத்து அமர்த்தி விடுவார். தன் உயிரைக் காப்பாற்றிய அதிகாரி, கடைசி பொழுதுகளைக் கழித்த இடத்தினை வந்து பார்க்கும் ஸ்பில்மேன், ‘அவர் பெயரையாவது கேட்டிருக்கலாமே’ என்று வருத்தமுறுவான். ஹோசன்ஃபெல்ட் தன் இறுதி நாட்களை உருசியச் சிறையிலேயே கழித்து மாண்டும் போவார். உண்மை நிகழ்வினை அடிப்படையாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட இந்தத் திரைப்படம், போர் இந்தப் பக்கம் அந்தப் பக்கம் இன்றி எந்தப் பக்கமும் இரக்கம் காட்டாத இயல்புடையது என்பதை மிக அழகாக எடுத்துக் காட்டியிருக்கும்.

எழுத்தாளர் இராபர்ட் கிரேவ்ஸ், பேனா காகிதங்களைப் பிடித்துப் பெருங்கனவோடு நின்ற காலத்தில், இங்கிலாந்து இருக்கும் நிலைமைக்கு இலக்கியம் தேவையா என்று நாடு அவர் கைகளில் துப்பாக்கியைத் திணித்து போர்க்களத்தில் நிறுத்திய அனுபவத்தை மிக அழகாக எழுதியிருப்பார்.

“ஒரு துப்பாக்கி எப்படி வெடிக்கும் என்பதை அன்று நான் கண்டேன். ஒரு மனிதன் என் கண் முன்னால் சரிந்து விழுவதை அன்று தான் முதன் முதலில் பார்த்தேன். அவன் கையிலிருந்த துப்பாக்கி தள்ளிப்போய் விழுந்தது. அவன் துடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனால் பேச முடியவில்லை. அவன் மொழி எனக்குத் தெரியாது. அநேகமாக அவன் தன் அப்பாவையோ, அம்மாவையோ அழைத்திருக்கலாம். அவன் கண்களில் நீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. கிரேவ்ஸ் அவன் நம் பகைவன். நீ சுடுவதை நிறுத்தாதே என்று யாரோ என்னிடம் கத்தினார்கள். விழுந்து கிடந்த ‘பகைவன்’ என்னைப் போலவே இருந்தான். என்னைப் போலவே பெருங்கனவோடு கவிஞனாகவோ ஓவியனாகவோ நினைத்தவனைப் போர் விட்டிருக்காது. விழுந்து கிடக்கும் இந்தத் துப்பாக்கியை அது தான் அவனிடம் திணித்திருக்கும்.

​என்னைப்போலவே அவனையும் இங்கே வந்து இறக்கிவிட்டிருப்பார்கள். அதோ பகைவன் சுடு என்று அவன் அதிகாரிகள் என்னைக் காட்டியிருப்பார்கள். நான் யார் என்றே தெரியாமல் என்னைப் பார்த்து அவனும், அவன் யார் என்றே தெரியாமல் நானும் சுட இப்போது அவன் காயமடைந்து கீழே விழுந்திருக்கிறான். ​எனக்குக் காயமில்லை என்றாலும் நானும் விழுந்துதானே கிடக்கிறேன்? நானும் அவனைப் போல் தவித்துக்கொண்டுதானே இருக்கிறேன்?

இவன் சீருடையின் நிறம் வேறு என்பதால் இவன் எனக்குப் பகைவன் ஆகிவிட்டானா? இவன் பெயர் என்ன? போர், ​முதலில் ஒருவனது கனவைக் கொல்கிறது. அதன்பின் அவனது உள்ளத்தை. இறுதியாக அவன் உடலை. துப்பாக்கியைக் கீழே போட்டுவிட்டுக் குனிந்தேன். அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டேன். அவன் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவன் கண்கள் என் கண்களைப் போலவே இருந்தன. நிறம் மட்டுமே வேறு. என் கைகளை அவன் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான். கவலைப்படாதே நீ என் நண்பன் என்று அவன் காதில் சொன்னேன். என் மொழி அவனுக்குப் புரிந்திருக்காது. புரிந்தாலும் இந்த இரைச்சலில் அவனுக்கு எதுவும் கேட்டிருக்காது”

இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த கவிஞர், எழுத்தாளரான இராபர்ட் கிரேவ்ஸ் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் போரை எதிர்த்து எழுதிக் கொண்டே தான் இருந்தார்.

பல ஆண்டுகளாக நடக்கும் உருசியா – உக்ரைன் போரில், பிடிபட்ட உக்ரைன் நாட்டு வீரர் ஒருவரை அண்மையில் தான் உருசியா அரசு விடுதலை செய்திருக்கிறது. அவர் புகைப்படத்தைப் பகிர்ந்த உக்ரைன் அரசு, கடும் கண்டனத்தைத் தெரிவித்த போதிலும், படத்தைப் பார்க்கும்பொழுது நமக்கே ஓர் இடைவெளி விட்டு இருதயம் துடிக்கிறது. அவர் பிடிபட்ட நாளில், உருசியா நாட்டில் அடிபட்ட நாளில், எப்படித் தவித்திருக்கும் அவர் குடும்பம்? உடலை வதைத்து உயிரை மட்டும் மிச்சம் விட்டிருக்கும் உருசியா, பொதுவுடைமை சித்தாந்தத்தின் பிறப்பிடம் என்று, சொல்லவே நாக் கூசுகிறது.