Marudhu Pandiyan

https://kavirasan.com/wp-content/uploads/2026/10/WhatsApp-Video-2026-10-24-at-9.21.52-PM.mp4 ஆணாகப் பிறப்பவர்கள் என்னவெல்லாம் ஆக முடியும்? அப்பாவாக, மகனாக, அண்ணனாக, தம்பியாக, நண்பனாக, எதிரியாக, துரோகியாக, பைத்தியக்காரனாக… முடிந்தால் தலைவனாக! அதே போல் பெண்ணாகப் பிறக்கிறவர்கள்? மகளாக, அம்மாவாக, அக்காவாக, தங்கையாக, அண்ணியாக, தோழியாக, காதலியாக, மனைவியாக, முடிந்தால் தெய்வமாக! சரி, அரவாணியாகப் பிறக்கிறவர்கள்? – மாரி செல்வராஜின் மறக்கவே நினைக்கிறேன் நூல் பெரும் காத்திருப்புக்குப் பின், டோரோதி ஓடிடி-யில் வெளியான அன்றே பார்த்து முடித்தேன். படம் பார்ப்பதற்கு முன்பே, அதைப் பற்றி நிறையக் கேள்விகள் […]

https://kavirasan.com/wp-content/uploads/2026/10/InShot_20261013_165645510.mp4 “குக்கிராமத்துச் சாலையில்லிஃப்ட் கேட்டு நிற்கும்பள்ளி பிள்ளைகளைஏற்றிக்கொள்ளும் அண்ணன்மார்கள்,பெருநகரச் சந்திப்பில்தங்கள் பால்யத்தையும்நிம்மதியுடன் இறக்கி விடுகிறார்கள்” ந. சிவநேசன் மாற்றம் இல்லாத மனிதர் இந்த உலகத்தில் உண்டா? மனிதன் என்ன, இந்த மண்ணுலகமே மாற்றங்களால் ஆனது என்றால் யாரேனும் மறுப்பு சொல்வீர்களா? ஆம்! நாம் மட்டும் அல்ல, நம்மைச் சுற்றி இயங்கும் நாள், நேரம், பொழுது, இயற்கை என அனைத்தும் மாறிக் கொண்டே தானே இருக்கிறது. மாறுவதோடு அல்லாமல், நம்மையும் அல்லவா அவை மாற்றிக் கொண்டே இருக்கின்றன? ‘எல்லாம்

பேசிக்கொண்டே இருந்ததில் பேருந்துக்கான நேரம் அருகுவதைக் கூட பொருட்படுத்தாது இருக்க, இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் பேருந்து என்பதை உணர்ந்த கணம் தான் உடனே கிளம்பினேன். ஏற வேண்டிய பேருந்து எங்கள் வாகனத்திற்குச் சற்று முன்னால் செல்ல, ஒரு வழியாய் அதைப் பின் தொடர்ந்து உரிய நேரத்தில் ஏற வேண்டிய இடத்தை அடைந்து பேருந்தில் ஏறியாயிற்று. காலணி கொஞ்சம் கடுகடுத்தது. செருப்பு கொண்டு வராததால், எங்குச் சென்றாலும் பூட்ஸ் தான். இரவெல்லாம் அதை அணிந்திருக்க வேண்டும் என்ற

யாரும் இல்லாத இடத்திற்குப் போக வேண்டும்! அங்கே,நான் கூட இருக்கக் கூடாது! – அப்துல் ரகுமான்! சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை நான் தமிழ்நாடு எல்லையைக் கூடக் கடந்தது இல்லை. தவழும் அக்கா மகள்கள் வரை அனைவரும் வீட்டில் விமானத்தில் பயணம் செய்திருக்க, நான் மட்டும் விமானத்தை அருகில் கூட பார்த்தது கிடையாது. விடுதலைக்குப் பின் எழுந்த முதல் அல்லது இரண்டாம் தலைமுறை நாங்கள். தானாகவோ அல்லது தூக்கிப் பிடிக்கும் ஏதோ சில கைகளைப் பற்றிக் கொண்டோ

“குயில்கள்மெளனத்தைச் சுவைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன புல்லாங்குழற் காட்டில்யாருமில்லை வீணையின் மீதுஒரு பூவிழுந்து கிடக்கிறது எங்கிருந்தோமேகங்களை விலக்கிவழியும் ஒளிமஞ்சளில்மிதக்கிறது காற்றுஉன் முகமாகஅனைத்துக்குமானஉன் குரலாக அன்பிசைக்குயில்எஸ்.ஜானகி அம்மாவுக்குஆழ்ந்த இரங்கல்” – பழநிபாரதி பள்ளி நாட்களில் ஒரு பாடலைக் கேட்ட உடனே பாடகர்கள் பெயரைச் சொல்லும் பிரகாஷைப் பார்த்தால் எங்களுக்கு அதிசயமாகவே இருக்கும். சுசீலாவா ஷைலஜாவா என்று நாங்கள் குழம்பிக் கொண்டிருக்கும் நொடிப் பொழுதில் சுசிலாம்மா டா என்பான். சித்ராவா சுஜாதாவா என்று யோசிக்கவே இடம் கொடுக்காமல், கீச்சுன்னு பாடுறாங்க பாரு, ஸ்வர்ணலதாம்மா என்பான்.

இந்த வாரம் சனிக்கிழமை டார்ட்மண்ட் செல்லலாமா என அறையில் தங்கி இருக்கும் விக்னேஷ் கேட்ட பொழுது அரை மனதுடன் தான் சம்மதித்தேன். ஊர் சுற்றிப் பார்க்கப்போவதில் உள்ளப் பெருந்தொல்லையே அதிகாலை எழுவது தான். முந்தைய நாள் எவ்வளவு முயன்றும் படுக்க மணி பன்னிரண்டு ஆனது. காலை நான்கு மணிக்கே பாலாஜி அழைத்து எழுப்பிவிட, குளித்துக் கிளம்பும் போது மணி ஐந்தரை. செல்லும் வழியில் நிறுத்தக்குறியீட்டுக்காகத் தேநீர் தயாரித்து ப்ளாஸ்கில்(flask) ஊற்றி எடுத்துக் கொண்டோம். ராம் அண்ணாவை ஏற்றிக்

“வள்ளல் நபி கதையைவரைகின்றேன் – காவியத்தின்உள்ளே நீ நிறைந்து ஒளியேற்ற மாட்டாயா? தெரியாமல் நான் இந்ததீன் நெருப்பைத் தொட்டுவிட்டேன்;கருகாமல் சுடர் வீசக்கருணையினைக் காட்டாயா? எனக்காக இல்லையெனினும்இறைதூதர் ஏந்தல் நபிதனக்காக இங்கெனக்குத்தமிழெடுத்து நீட்டாயா?” – முகமது மேத்தா “இந்த வாட்டியாச்சும் நாகூர் போயி ஒரு தென்னம்பிள்ளை வாங்கி வச்சிருப்பா”, என்று அம்மா சொன்ன போது தான் மாமாவின் வேண்டுதல் நினைவுக்கு வந்தது. மாமா மாமி என்று மட்டுமே அழைத்ததனால் என்னவோ அவர் பெயர் கூட எங்களுக்குத் தெரியாமலேயே போனது.